Cynamonowiec cejloński

Cynamonowiec cejloński, uprawiany na Cejlonie, w południowych Indiach, Wietnamie, Indonezji, Afryce, na Antylach, w Gujanie i Brazylii, rośnie dziko na południu Indii i na Cejlonie. Głównym producentem cynamonu cejlońskiego jest Sri Lanka (pierwsze plantacje założono na Cejlonie w 1765 r.). Gatunek ten dostarcza cynamonu najwyższej jakości, droższego niż chiński. Kora zawiera 0,8—1,5% olejku eterycznego. Z odpadów pozostających przy produkcji cynamonu pozyskuje się olejek eteryczny, zawierający 65—76% aldehydu cynamonowego. Z kory korzeni otrzymuje się kamforę (0,5—1,0%). Owoce wykorzystuje się do produkcji waniliny. Kwiaty są źródłem olejku eterycznego dla perfumerii. Olej wytłoczony z nasion (zawartość tłuszczu 33%) służy do wyrobu świec. Z drewna wyrabia się ozdobne przedmioty. Cynamon cejloński, chiński i inne jego rodzaje mają jednakowe zastosowanie — stanowią przyprawę używaną w gospodarstwie domowym, w przemyśle cukierniczym, piekarniczym i spirytusowym (likiery). Cynamon dodaje się do owocowych zup, mięsa, sosów i marynat. W medycynie cynamon stosowany jest jako środek żołądkowy, tamujący krwawienie, pobudzający, przeciwskurczowy, wzmacniający i pobudzający apetyt, a także do aromatyzowania lekarstw. Z wewnętrznej warstwy kory sporządza się nalewkę zalecaną przez homeopatów. Olejek cynamonowy jest używany przez przemysł farmaceutyczny, spożywczy i — w niewielkiej ilości — przez perfumeryjny; ma silne właściwości dezynfekcyjne. Olejek z liści służy do produkcji mydeł toaletowych. Rozmnażanie i agrotechnika. Cynamonowce rozmnaża się za pomocą nasion, które wysiewa się w szkółce. Siewki sadzi się na plantacji w odległości od 2,5 do 5 m. Pielęgnowanie polega na spulchnianiu i odchwaszczaniu gleby. W 2—3 roku pieńki cynamonowca cejlońskiego ścina się w odległości kilku centymetrów od ziemi, po czym rośliny przybierają formę krzaczastą. Rośliny cynamonowca wonnego tnie się w 6—7 roku.
W Indiach i na Cejlonie zbiór przeprowadza się 2—3 razy w roku, najczęściej w porze deszczowej. Zbiór polega na ścięciu pędów długości około 3 m i średnicy około 2,5 cm. Po usunięciu wierzchołka, gałązek bocznych i liści zdejmuje się z pędów korę, zawija się w kokosowe maty i pozostawia na noc dla fermentacji. Rankiem zeskrobuje się zewnętrzną część kory, a pozostałą (właściwy cynamon) wiąże w pęczki, które suszy się najpierw w cieniu, następnie na słońcu. W procesie suszenia kora nabiera charakterystycznej rdzawej barwy. Najcenniejszy jest cynamon cienki i stosunkowo jasnej barwy.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *